شمارهٔ ۱۴۵
م مجذوب تبریزی
0
Altın Yaprak
روزگاری شد که من دردی کش می خانه ام
مشق درویشی ست کار همت شاهانه ام
قطره ام دریا دل است و ذره ام خورشید رنگ
عقل حیران است هر جا بگذرد افسانه ام
پیش از آن کاین بحر اخضر پر شد از در خوشاب
شور دریا داشت در سر گوهر یک دانه ام
خویش را چون شعله بر آتش زدم روز الست
در دو عالم روسفید از همت مردانه ام
سال ها بر گرد دل گردیده ام در بزم قدس
دل همان شمع فروزان من همان پروانه ام
با جنون دریاکشی ها کرده ام روز ازل
عاقلان فکری که در انداز آن سرخانه ام
سینه سوزان دلم را زنده جاوید ساخت
آب حیوان سمندر دارد آتش خانه ام
بر دلم تا عشق طرح کعبه و بت خانه ریخت
پر ز تسبیح ملایک شد برهمن خانه ام
شمع رخساری دگر آتش پرستم کرده است
باز عشقی هم سمندر کرد هم پروانه ام
گفت وگوی واعظان بر گوش من باد است باد
نیستم کودک که بفریبند با افسانه ام
تا بود در خلوتم یک شیشه می با مه وشی
آرزوی سر صحرا گر کنم دیوانه ام
من که باشم عاشق و دیوانه و مجذوب و مست
از که جویم عذر خود کز خویش هم بیگانه ام
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş