شمارهٔ ۱۴۴
م مجذوب تبریزی
0
Altın Yaprak
عشق ساقی شد می بی غش زدیم
خویش را مستانه بر آتش زدیم
بوی عشقی با شک ظرفان نبود
باده با رندان دریاکش زدیم
عشق تا دریای آتش می نمود
دل به دریا کرده بر آتش زدیم
بارها از جام ماه و آفتاب
باده ها بر یاد آن مه وش زدیم
بدفشان بود ابرش دنیای دون
پشت پا بر پشت این ابرش زدیم
تا رمیدیم از مکدر طینتان
با نکویان باده بی غش زدیم
سینه ناصاف پر بی درد بود
باده با رندان دردی کش زدیم
نقش پهلو ترکش هر تیر ماست
صیدها با تیر این ترکش زدیم
طعنه بی جای دشمن را به جا
بر دلش با ناوک پرکش زدیم
تا نماند فکر دشمن شبهه ناک
خویشتن را بر محک بی غش زدیم
عمرها خون شد دل ما هم چو لعل
بوسه تا بر لعل آن مه وش زدیم
با همین مجذوب در روز الست
یا علی گفتیم و بر آتش زدیم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş