شمارهٔ ۱۶۴

ز بحرین نظر گنج گهر در آستین دارم بدخشانی ز خون آب جگر در آستین دارم دماغ ناله گر داری زمانی گوش با من کن که چون نی ناله های پر اثر در آستین دارم چراغ عمر سربازان ز سربازی شود روشن چو شمع استاده ام خندان و سر در آستین دارم از آن خوش حال می گریم از آن با گریه می خندم که چون مینای بی خون جگر در آستین دارم زبان را از پی روزی قلم وار از چه بگشایم که رزق خویش را چون نی شکر در آستین دارم نمی آید به چشمم بحر و کان مشرق و مغرب که گنج گریه را شام و سحر در آستین دارم به هر گوشی نسیم صبح گاهی فاش می گوید که گر دست دعا داری اثر در آستین دارم کلید فتح هر دشوار در دست دعا باشد به هر انگشت خود چندین هنر در آستین دارم نظر در قبله ای دارم که در هر حال و در هر جا ز گرد سجده اش کحل بصر در آستین دارم چه کارم با فریب این سرآب پیچ در پیچ است چو ابر از آب رو زاد سفر در آستین دارم به اقبال توکل می نوردم این بیابان را نکویی از تهی دستی خطر در آستین دارم به یمن سعی همراهان به ساحل می رسم آخر اگر چون موج دریا صد خطر در آستین دارم منادی می کند از عرش دل آه سحرگاهی که قدر وقت اگر دانی اثر در آستین دارم شب هجران عاشق سوز مجذوب این ندا دارد که اندک صبر اگر داری سحر در آستین دارم