شمارهٔ ۱۸

بهار آمد که گلشن بوی آن گل پیرهن گیرد سراپای چمن را باز در مشک ختن گیرد دگر خاک شهیدان غمش خون ها به جوش آرد دگر روی زمین را لاله خونین کفن گیرد به کویش می روم با دیده گریان و خوشحالم چو آن مستی که بارانش به نزدیک چمن گیرد بود در عشق بازی شیوه پروانه استادم به پای آن سر اندازم که لطفش دست من گیرد جدایی آن زمان در آتش ناکامیم سوزد که خوشحالی غمش را در وصال از دست من گیرد دل زارم شراری گشت و خاکسترنشین هم شد هنوزم از شکاف سینه آتش در کفن گیرد در آن محفل کند امیدوارم شوق بی پروا که کام از شمع خود پروانه ای در انجمن گیرد به دنیا دل نباید بست اگر از مرگ می ترسی سفر مشکل بو آن را که الفت با وطن گیرد حریف مستی مجذوب ما دیگر که خواهد شد اگر پیمانه ای از دست آن پیمان شکن گیرد