شمارهٔ ۱۸۸

می روم تا گریه ای در دامن هامون کنم تحفه ای من هم نثار تربت مجنون کنم نیست رخصت ور نه بتوانم به زور اشک و آه بحر را بی آب سازم دشت را جیحون کنم کو غم عشقی که در خاطر نشیند کوه کوه تا ز رشم بی غمی خون در دل گردون کنم دولت بیدار آن باشد که در بزم وصال دیده را آیینه دار حسن روزافزون کنم هیچ گفتم آن دهان را لب به دشنامم گشود خاطرش از هیچ می رنجد ندانم چون کنم بی لبش جز خون دل خواهم نباشد در نظر ساغرم خالی چو گردد دیده را پرخون کنم دل برم طفل است و از حال رقیب آگاه نیست دوست از دشمن نمی داند ندانم چون کنم جوهر دل را نشاید بی گداز آیینه ساخت این خیال خام را باید ز سر بیرون کنم خواجه را گفتم فروتر شو به فکر مال خویش تا خبردارت ز احوال زر قارون کنم غم مخور مجذوب تمهید جنونی کرده ام باز می خواهم به یک ساغر تو را ممنون کنم