شمارهٔ ۱۹

روز عید آن شوخ اگر جولان کند شهر و صحرا را پر از قربان کند عالمی شادند و ما امیدوار التفاتش تا کرا قربان کند نیست عشقت لاف انسانی مزن درد باید تا تو را انسان کند عشق هم می گردد از دنبال دل تا فدای غمزه خوبان کند تا دلت آتش نگیرد هم چو شمع کی لبت را گریه ات خندان کند عجز کن تا التفات لعل یار آتشت را چشمه حیوان کند صبر باید عاشق بی چاره را تا دوای درد بی درمان کند کو جنون دشت پیما تا کسی چاره این راه بی پایان کند در مناجات آن که دل خواهد نه گل او گدایی را به از سلطان کند محتسب را می توان آگاه ساخت گوش اگر بر ناله مستان کند بیم اگر داری ز قاضی می بنوش تا شرابت رستم دستان کند کار بر بی چاره ای مشکل مساز تا خدا کار تو را آسان کند ما گنه کاریم و او صاحب کرم حاکم است او آن چه خواهد آن کند از دعا مجذوب صاحب دیده شد تا چه ها از دولت قرآن کند