شمارهٔ ۱۹۰

مجنون تو را تا کی روی دگری دیدن با ماه سخن گفتن در خواب پری دیدن عمری ست که سرگردان در کوی تو می گردد خورشید که نتوانش پیش از نظری دیدن در چشم شهیدانت کم تر ز قیامت نیست آن قامت رعنا را در جلوه گری دیدن هان ای دل ناپیدا باز آی که خوش باشد بعد از خبر ناخوش روی سفری دیدن واعظ چو گریزی نیست از جنت و غلمانت بی جا چه کنی منعم از حور و پری دیدن ای منکر شب خیزان برخیز و تماشا کن در تیرگی شب ها فیض سحری دیدن دانی که تصوف چیست آن با همه جوشیدن در دیو نظر کردن دیدار پری دیدن ای مست مشو پنهان از شیخ کز او دور است با آن همه خودبینی عیب دگری دیدن دانی که فراغت چیست آن بی سر و پا گشتن از هر دو جهان خود را یک باره بری دیدن مجذوب و من و مجنون تعلیم ز هم داریم رفتار جوانان را در کبک دری دیدن