شمارهٔ ۲۱۸

زاهد چه سازم با چشم و ابرو آن ناوک افکن این سخت بازو زاهد ندیدی آن خال و آن لب کافر نبیند آن زلف و آن رو زاهد چه دانی چون می کند سحر در عشوه سازی آن چشم جادو هر چند خواهی اقبال دارد در بردن دل آن قد دل جو خود را به افسون مستانه انداخت بر روی آتش آن خال هندو در خانه صنع یک مو خطا نیست شد از کجی راست محراب ابرو در عالم دل رو از تو دیدیم با هر دو عالم کردیم یک رو دیدار خواهی بی کار مگذار لب را ز یا رب دل را ز یا هو باید چهل روز گردی سحرخیز تا خون شود مشک در ناف آهو مجذوب مطلب از دل توان یافت آیینه باشد گر صاف و یک رو