شمارهٔ ۲۳۱

ز بس پیچیده ام خود را به فکر نازک اندامی خیالی گشته ام موهوم آن هم نارس خامی ز اندوه که می کاهد به امید که می بالد اگر ننموده ای خود را به ماه از گوشه بامی ز اعجاز که می آید به غیر از لعل می گونت که سازد یک جهان دل را فدای خود به پیغامی ز محنت های هجر ای دل مشو نومید از وصلش که باشد خنده صبحی پس از اندوه هر شامی به شادی بگذران با می اجل تا کی رسد از پی چنین گفتند چنگ و نی به رند دردی آشامی ز مردن تا قیامت عقده بسیار است در راهت در این ره نه فلک هم حلقه تنگی ست از دامی چو گاهی می رود بر باد اگر تخت کیان باشد سر و کار تو با گور است اگر خود شاه بهرامی در این غم خانه تنگ از دو دل بگریز فرسخ ها دویی کی راست آید بی کجی در مغز بادامی ز دستت تا برآید شاد کن از خویش دل ها را مکرر با تو این گفتم بیا ساقی بده جامی بود مجذوب قدرش برتر از افلاک در همت به نیکی گر برآرد مشت خاکی در جهان نامی