شمارهٔ ۲۳۲

نه با خورشید و این چرخ بازیگر کند بازی خم چوگان این بیدادگر با سر کند بازی قیامت قامتی در چرخ آورده است گردون را که با هر جلوه اش آشوب صد محشر کند بازی همین نقش تو از افلاک می بینی و خورسندی چو طفل بی سوادی کاو به هر دفتر کند بازی دماغ آشفته از ناسازی گردون نباید شد که پشت هر زمان در پرده دیگر کند بازی تعجب نیست از گردون اگر دست بلند او به تخت کی قباد و افسر سنجر کند بازی دلیرت کی نماید عشق چون شیران به خون خوردن که خواهی موش حرصت روز و شب با زر کند بازی دلت کز شش جهت نقش دو یک در آستین دارد چه سان با چرخ افسونگر در این شش در کند بازی تنت خاکی دلت سنگی تو با افلاک در جنگی اگر پر نیستی راضی بگو کمتر کند بازی دل افسرده را مجذوب وار از سینه بیرون کن خلیلی جو که در بت خانه آزر کند بازی