شمارهٔ ۲۳۴

سرگشته و پریشان تا کو به کو نگردی واقف ز راز این بحر چون آب جو نگردی خود را چنان که هستی باید که وانمایی تا چون سرآب آخر بی آب رو نگردی یا با خدا چو ابلیس دانسته سرکشی کن یا هم چو او مکن من تا هم چو او نگردی در چهره سرخ رویی جوهر نمی نمایید با خصم خود چو شمشیر تا رو به رو نگردی بی اختلاط مستان مستان نمی توان شد تا با نکو نگردی هرگز نکو نگردی امروز تا توانی از باده کام دل گیر فردا که خاک گردی شاید سبو نگردی بگشا به خنده لب را چون غنچه با دل تنگ تا هم چو گل به زود از رنگ و بو نگردی کی شاهد مرادت دست آورد در آغوش تا مو به مو پریشان چون زلف او نگردی بی خود شود چو مجذوب دنبال خضر دل گیر با خود مرو که دل گیر از جست وجو نگردی