شمارهٔ ۲۳۶
م مجذوب تبریزی
0
Altın Yaprak
باز در آتشم ز روی کسی
می کشد خاطرم به سوی کسی
باز چون آفتاب تنها کرد
شده ام گرم جستجوی کسی
باز با شور دل گشای جنون
با خودم هست گفتگوی کسی
این نسیم از کجا وزید که باز
چون گل آشفته ام ز بوی کسی
بی نگاهی ز پیش ما مگذر
می توان دید رنگ و روی کسی
گفتگوی تو روی تا ندهد
ندهم دل به گفتگوی کسی
گر نگیرد نیاز جانب ناز
چون شکیبد کسی ز خوی کسی
روز محشر که بهر چاره خویش
رو نهد هر کسی به سوی کسی
روبرو چون کنند با عملم
هست امیدم به آبروی کسی
وقت آن شد به همت مجذوب
که نهم رخ به خاک کوی کسی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş