شمارهٔ ۲۳۸

گرت هواست که در دیده ای جهان بنمایی چنان که هستی باید که آنچنان بنمایی به گرد سجده زراندود ساز لوح جبین را گرت هواست به خورشید و ماشان بنمایی در آستانه میخانه باب نیست تکبر فتاده باش که راهی به ره روان بنمایی حصار میکده در بر رخ بلا نگشاید چه لازم است که خود را به آسمان بنمایی بیا به گلشن میخانه در هوای زمستان گلی بچین که توانی به ارغوان بنمایی شراب و عشق جوان می کنند پیر کهن را چه خوش بود که به پیرانه سر جوان بنمایی جمال خوبی نیکان همیشه در نظر آید به نام نیک توانی که جاودان بنمایی به چشم تنگ جهان گر چه مشت خاک ضعیفی ز دست خویش توانی که بحر و کان بنمایی دل فسرده نگیرند مهوشان ز تو مجذوب دلی بجو که توانی به دلبران بنمایی