شمارهٔ ۲۳۹

نیست با ادافهمان حاجت درافشانی شوق دیدنت دارم این قدر که می دانی حسن ماه کنعان را با تو چون کسی سنجد باید اولش گفتن اوست یوسف ثانی بی نظیر و بی مثلی بی شبیه و بی مانند از کمالت آگاهم با کمال نادانی اسم اعظم شه را نقش کرده ام بر دل تا کنم به این خاتم دعوی سلیمانی زهر و خون دل با هم کاسه کاسه پیمودم وصل او تو پنداری داده رو به آسانی در عجب تو را انداخت خون دیده بلبل با دلش چه ها که نکرد غنچه های پیکانی هر که هست در عالم چشم بر کرم دارد بهترین اخلاقت همت است تا دانی چون بخیل و حاتم را در صف جزا آرند بدنماتر از کفر است خست مسلمانی ما به شکر خون خوردن رخ به خون خود شستیم گفته اند نعمت را شکر می شود بانی مرد تا نبازد سر سجده اش نمازی نیست عشق را همین باشد سرنوشت پیشانی خون خویش را مجذوب وقف کن به شاه نجف در طریق سربازان این بود خدادانی