شمارهٔ ۲۴

با تبسم تا لبش تمهید احسان می کند غمزه شوخش به ایمایی پشیمان می کند تا گره وا می کند از کار بلبل غنچه ای انتظارش کار زهرآلود پیکان می کند حسن هر چند پیدا می کند عاشق ز خاک غمزه اش تا دیده ای با خاک یکسان می کند شکوه را با کیمیای صبر باید شکر ساخت دلبر ما درد خود را نام درمان می کند تشنگان عشق را یک سینه وار آتش بس است آتش طور است کار آب حیوان می کند در خرابات مغان طفلی به یک پیمانه می زاهد صد ساله را از نو مسلمان می کند هر که را سودای جانان آتشی در جان فکند هم چو شمعش سوز دل از گریه خندان می کند خاطره آسوده خواهی از تعلق دور باش فکر جمعیت حواست را پریشان می کند مسکن دیوانه را از چار سو دیوار نیست سیر عالم متصل در چار ایوان می کند سرنوشت حاتم و نوشیروان افسانه نیست با سخاوت کفر فردا کار ایمان می کند هر که کار سهل بر بی چاره ای مشکل نساخت کار او را هم خدا البته آسان می کند سلطنت هم سد راه همت مجذوب نیست تا گدایی از در شاه خراسان می کند