شمارهٔ ۲۴۳

خرم دلی که در همه حالش نظر کنی آگه کسی که هم ز خودش بی خبر کنی خوش حال بی دلی که به یک جام التفات از خاطرش غم دو جهان را به در کنی فیروز طالعی که به یک آه صبحگاه مستغینش ز فایده هر سفر کنی روشن نظاره که به کحل عنایتش چشم و چراغ مردم صاحبنظر کنی شاد آن همیشه مست که با اعتقاد صاف زآن می کند گنه که کرم بیشتر کنی ساقی بیار باده که خیر است عاقبت نوعی مکن که بی خبران را خبر کنی راه نجات هر دو جهان می نمایدت یک سجده بجا که در این رهگذر کنی امیدوار و صاف دل و صبحخیز باش تا خنده ها ز گریه وقت سحر کنی مجذوب جبهه را مکن از گرد سجده پاک تا خون رشک در دل شمس و قمر کنی