شمارهٔ ۲۴۴

لین جلت ذنوبی فی مقامی فعطف العطف کاف لاعتصامی بیاور ساقی آن آب خردسوز کز او ملک جنون دارد نظامی من و میخانه ای کآنجا نیرزد دو صد خم عقل افلاطون به جامی بیا واعظ که مستان نیزه دارند عجب هنگامه ای و طرفه دامی سراپا سوختی در آتش جهل هنوز ای عقل خام اندیشه خامی ز جهل خود گر آگاهی حکیمی به نقص خود چو پی بردی تمامی شود ذکر ملایک نام نیکت به نیکی گر بماند از تو نامی نکویی کن که خصم کینه جو را توانی دوست کردن با سلامی به روز غم به آن امید خوش باش که صبحی هست در دنبال شامی مکن از مهوشان دوری چو مجذوب اگر خواهی رسد کامت به کامی