شمارهٔ ۲۵

مرا که با لب او نوبت سخن نرسد از آن چه باک که دستم به انجمن نرسد اسیر زلف تو را در فضای دل چمن است که دست باد صبا هم به آن چمن نرسد به خویش شب همه شب هم چو مار می پیچم اگر نسیمی از آن زلف پرشکن نرسد ز دوری تو هوس هاست در کمین دلم بیا که ملک سلیمان به اهرمن نرسد به غیر ناله که را همزبان خود سازم مرا که دست به یاران انجمن نرسد سموم یأس گدازد تمام کنعان را اگر ز مصر وفا بوی پیرهن نرسد کسی که مهر بتی برگزید می داند که فکر شیخ به تحقیق برهمن نرسد به جای سبزه اگر سرو قامت افرازد یکی به قامت آن سرو سیم تن نرسد غم گران تو دانسته می کشد مجذوب و گر نه کیست که زورش به خویشتن نرسد