شمارهٔ ۲۷

به یاد روی توام سال و ماه می گذرد بیا که فرصت عمر نگاه می گذرد فروغ حسن تو را صبح و شام یکسانست همیشه ناز تو بر مهر و ماه می گذرد به گوش دار که چشم از برای دیدارست به هوش باش که عمر نگاه می گذرد چراغ دیده دل را سحر مکن خاموش که وقت گریه و هنگام آه می گذرد ز روی آیینه روشن تر است بر عالم که حکم آه تو بر صبح گاه می گذرد کسی نشسته به جایی نمی رسد برخیز که هر قدم به تو صد خضر راه می گذرد شکفته باش که دشوار و سهل این منزل اگر گداست اگر پادشاه می گذرد گدای میکده را آرزوی افسر نیست ز سر گذشته یقین از کلاه می گذرد تو را گمان که گذرگاه عمر بر تنگ است ز هر کنار شهی با سپاه می گذرد خزینه ها ز شهان خورده است این کف خاک فتاده کیست که حکمش ز شاه می گذرد به قطره ای شده خرسند گوهر از دریا قناعت است که نازش به شاه می گذرد چه شد گناه تو مجذوب از شماره گذشت یقین که لطف خدا از گناه می گذرد