شمارهٔ ۴۳

غم زلفت پریشان در دل دیوانه می گردد تهیدستی بیاد گنج در ویرانه می گردد نظر بر خط سبزت هر که را افتاد می گوید به گرد آتش این هندو چه بی باکانه می گردد نوشته خط سبزی ساقی ما بر لب ساغر که هر کس بو کند این غنچه را دیوانه می گردد هوای ساغر زرین به گوش ذره می گوید کز این ساغر سر چرخش به یک پیمانه می گردد شتاب ابر صحراگرد را دیدم یقینم شد که اشک رهنوردان گوهر یکدانه می گردد به روی کشته خود می نشیند هرکسی آخر ریا مسجد اگر سازد همان بت خانه می گردد مکن چون واعظان ضایع به هر افسانه عمرت را که احوال تو هم تا دیده ای افسانه می گردد سخن سنجیده گو تا دوست را دشمن نگردانی ز حرف بی تأمل آشنا بیگانه می گردد مگو مجذوب بر گرد می و میخانه می گردد بگو پروانه ای در بزم دل مستانه می گردد