شمارهٔ ۴۹

معشوق مگو وفا ندارد عاشق تاب جفا ندارد عاشق که مراد او غرض نیست کاری بجز از دعا ندارد آهو چشمی که زود شد رام رامش نشوی وفا ندارد معشوق که شد به بوسه راضی وابوس که بوسه جا ندارد والله که حسن خوب رویان آنی بجز از حیا ندارد خوش واشده گل به کام بلبل گویا خبر از صبا ندارد در مد نظر ز چشم بد دور سروی دارم که تا ندارد صد شکر که یار بی نظیرم بیگانه آشنا ندارد خورشید که چشم شد سراپا جز روی تو مدعا ندارد عمری ست که خضر هم در این راه جز شوق تو رهنما ندارد بی باده مکن هوای گلشن بی آب چمن صفا ندارد غافل مشو از بهار مجذوب پیمانه کشی قضا ندارد