شمارهٔ ۴۹

سرم خوش است و دو عالم به مدعای من است بهر چه می نگرم گویی از برای من است بکس نیاز ندارم بخویش نیز مگر یکی خدا و یکی سایه ی خدای من است دوکون و هر چه در او هست هیچ و من هستم که نیستم من و هستی او بقای من است شبم بروی تو بگذشت تا سحر چه عجب که چشم عالمی امروز در قفای من است چه غم که شحنه ببازار و شیخ در شهر است شراب در خم و معشوق ز سرای من است گهی بطره ی مشکین خویش عقده فکن گهی به پنجه ی سیمین گره گشای من است نه دوستیم و نه دشمن بخواجه لیک مرا از او چه سود که بیگانه آشنای من است بجز خدای چه حاجت مرا نشاط بکس که در دعای شهنشاه مدعای من است