شمارهٔ ۹۲

دل از کف داده را یار اندکی نامهربان بهتر تبسم سست پیمان و تغافل سرگران بهتر ادب را رخصت پابوس سم قاتل شوق است خلاف وعده کردن از لب شکرفشان بهتر بتی کز غیر نشناسد گرفتار بلاکش را گر اندازد به جای سنگ تیر امتحان بهتر ز دل تا می توانی در دل شب آه را سر ده که حکم انداز اگر نزدیک باشد بر نشان بهتر سخاوت شاه و منت را قناعت ما و همت را کرم اعلی ست اما هست استغنا از آن بهتر نه مستان را ملامت کن نه زاهد را دل آزاری نباشد گر دلت اندیشه ناک از این و آن بهتر مکن منع از در می خانه ام با ننگ نادانی که سر بر آستانی سوده ام از آسمان بهتر در این نخچیرگاه فتنه خیز آسوده نتوان شد رمیدن هر زمان چون صید زخمی از جهان بهتر اگر مجذوب چون خورشید عالم گیر شهرت شد مرا در کنج عزلت عالمی باشد از آن بهتر