شمارهٔ ۹۴

رفت اگر مجنون از این صحرا به هامون دگر عشق لیلی را بود هر ذره مجنون دگر هر نفس مجنون دیگر از بیابان جنون می رود با حسرت لیلی به هامون دگر تا نیفتد غمزه شوخش ز مشق التفات در دلم هر دم به تقریبی کند خون دگر لطف بی پایان خود را در لباس خشم و ناز می کند خاطرنشان هر دم به مضمون دگر از شکنج دام تا فکر رهایی می کنم می کند از نو گرفتارم به افسون دگر دل پر از امید و خاطر جمع با هم سینه صاف غیر از این در بزم مستان نیست قانون دگر حیرت از کم گشتن قارون و گنج او مکن می رود هر روزش از دنبال قارون دگر تا توانی روز خون ها در دل دشمن کنی بر سپاه خواب زن هر دم شبی خون دگر می بکش مجذوب و فرصت دان که در هر پنج روز روزگار دیگر است و دور مجنون دگر