İç Döküş7 (Düz Yazı)

İçini dökebilmek gerekli Bir çeşit terapi Bir yerlerde birileri Yüzümüzü görmeden, yazdıklarımızı okurken dokunuyor duygularımıza Yalnız değiliz ne mutlu:) Konu:Delileri seviyorum ben,hep sevdim. Bazı olaylar var onları nasıl anlatacağını şaşırıyor insan. Anlatsa bir türlü anlatmasa başka türlü. Beni çok derinden etkileyen bir olay olduğu için bunu muhakkak açıklamak istiyorum. Küçüklüğümde pek çok şeyi kafaya takıyor,çok okuyor çok düşünüyorum diye sürekli eleştiriliyordum.İnsanlar çok düşünüyor diye deliriyorsa bu çok korkunç bir şeydi benim için. Çünkü ben elimde olmayan sebeplerle bir hayli çok düşünüyordum. Büyüklerimin sözlerini dikkate alıyordum fakat niyeyse bir boşluk oluyordu içimde kimi vakit.Belki bazen pek çok konuda yanılıyorlardı. Annemde bir ablaydı,kardeşleri vardı. Annem kendine göre bir ablaydı,ben de kendime göre bir ablaydım.Bazı zamanlar ben annemin bile ablası olabilirdim gerçi. Yine de annem olsun babam olsun benim çok kıymetlilerimdi.12 yaşımda bir olay oldu. Annemin küçük erkek kardeşlerinden Mehmet dayımla ilgili.Mehmet dayımla aramızdaki yaş farkı 8 yaşdı.Bir tane ikizi vardı Nazire teyzem. Teyzem tam bir pomak genç kızıydı,açık tenli,ince belli,uzunca boylu,açık renk gözlü. Dayım sanki onun ikizi değil de bir başka yerden gelmiş gibi kapkara ve simsiyah kıvırcık saçlıydı.(anne sülalemde Arap ve Pomak vardır) Teyzem ve dayım bize gelince inanılmaz çok sevinirdim,çok komiktiler çünkü.Gerçi anneannem biraz sert yapıdaydı ve çocukları onun yanında çekinirdi hareket etmeye. Annem olsun,babam olsun bizler yani,evimiz de çoğu kere en basit şeye bile bir fıkra edası verebilecek mizahi yapıdaydık.Ağlamasını ve de gülmesini severdik. Ağlanmasını değil. Dayım askere gidecekti çok üzüldüm.Sanki yavuklum gidiyor askere. Biraz utangaç biri olmuştu son vakitlerde. Her şeye sert tepki veriyor,sanki zoraki gülümsüyordu. Eskisi kadar ince düşünceli değildi. Onun adına çok üzülüyordum.Ben dayımın kahramanıydım. Bana her konuda çok güvenirdi,kendime güven duymamı sağlardı. Sadece dayım değil tabii,tüm aile fertleri,en başta da babam böyle idi. Bu durumla baş etmek kimi vakit canımı sıkardı. Her ne kadar beni sevip,güvenseler bile,bana taşıyamayacağım yükler vermemelerini isterdim çünkü. Dayım askere gitti,ilk aylarda biraz gözyaşı ve özlem. Mektup yazıyordum ona.Ne oldu tam olarak bana hiç bir zaman anlatılmadı,dayım askerden tedavi edilsin diye izinli oldu. Tebdil_i Hava diyorlar sanırım buna. Dayıma ne olduysa agresifleşiyormuş,içine kapanıyormuş. Şiddet uyguluyor muydu bilemiyorum tabii.Galiba askerde iken onu gördüğü bir olay kötü etkilemiş,asabı bozulmuş. Gördüğü her neyse cinsel bir taciz olduğunu duyuyor gibiyim. Bir delilik hezayanı durup dururken çıkamaz tabii,muhakkak alt yapısı vardır,birikimleri. Belli bir bütçe sahibi olan dayımlar,gerekli ilaçları temin edemiyorlardı.Sürekli olarak kullandığı ilaçları alması gerekebilirmiş,bu yüzdende bakım görmesi gerekiyormuş. Bu ilaçları yanılmıyorsam tedavi olduğu kanıtlanırsa devlet karşılıyordu. Bakırköy Ruh Ve Sinir Hastalıkları Hastanesi Aklın tedavi edileceği yer 'akıl bir kılın üstündedir'derler,tüylerim diken diken olur.Bir gün olupta o çok sevdiğim düşünce ve ifade etme yetimi kaybederim diye çok korkarım ben.İşi şakaya vurup deliyim demeye benzemez bu.Her şeyin sapasağlam fakat sen aklını yitirmişsin,çok kötü bir durum. Akıl hastanesi diye bir yer varmış.Üstelik ailende birinin böyle bir tedavi altında olduğunu dediğin zaman sana da bulaşıcı bir hastalık taşıyormuşsun gibi bakabiliyorlar. Annem sürekli ağlıyordu,kardeşim diye. Annem kardeşim dedikçe içim daha çok yanıyordu,hem kardeş sahibi olduğum için,hem o şen dayımın bu hale geldiğini kabul edemediğim için. Ne olursa olsun anneme destek olmalı,içim dayanmasa bile dayımı ziyaret etmeli,onu sevdiğimi hissettirmeliydim. İlk defa başka bir dünyaya gider olmuştum. Benim dünyamda çocuklar vardı masal anlattığım,kitaplarım,evimiz,annem babam ve kardeşlerim.Komşularımız,bir kaç yakın akraba ve bir kaç arkadaşım. Okulum ve öğretmenlerim bir de. Hastane ise bambaşkaydı. Bu dünyaya kapı kapı açarak giriliyordu. Hayal meyal hatırlıyorum iki ayrı bahçesi vardı. Hatırımda en çok kalan ağaçlar,ağaçlarda her biri aynı anda cik cik eden kuş misali olan müzik sesiydi. (Müziğin ruh üzerinde tedavi edici bir etkisi olduğunu çok önceleri Orta Asya Türkleri çözmüş.) Bir havuz vardı o havuzda ilk kez adı nilüfer olan çiçekleri görmüştüm. Bu çiçekler çok özeldi bence.Bir de bu hastanenin sanırım ilk başhekimin heykeli.(Mazhar Osman) Bu heykel ile gördüğüm çıplak düşünen adam heykeli aynı yerde mi neredeydi o kısmı tam hatırlayamıyorum. Düşünen adam heykelini görünce de çok duygulanmıştım doğrusu. 'karadenizde gemilerin mi battı'derler Zavallı adam öyle derin derin düşünüyordu işte. Bu hastanede farklı dereceli hastaları koğuş koğuş ayırmışlardı.Özel klinikleri de vardı yanılmıyorsam. Alabildiğine büyük bir özgürlük,kapılar ardında,ilaçlı. Gri elbiseliler vardı,kimdi bu gri elbiseli bir çeşit tulum giymiş kişiler. Bunlar koğuşta kalmıyor sertbestce dolaşıyordu bahçede. İkinci kapı açıldı,annem heyecanlıydı. Ben annemdende heyecanlıydım,çocuktum beni ziyarete nasıl aldılar bu kısmı kopuk. Annem hassas bir kadındı,ben de. Ama şu an için bu önemli değildi.Dayım önemliydi. Muhtemelen bizim oraya gelmemizi istemeyebilir,gurur da yapabilirdi. Annem bir kaç kilo meyve ve sigara almıştı.Tulumlu ve bahçede serbestce dolaşan kişilerden biri anneme(orta yaşlı bir kadındı bu)doğru yanaştı. Herhalde hastanede alışmıştı ziyaretçilerden bir şey istemeye.Sigaran var mı dedi? Üsteledi.Annem nerdeyse ağladı ağlayacak,koluna girdim annemin. Kadın bu sefer annemim elindeki meyve paketine yöneldi. Annem dayanamadı bir kaç tane armut verdi. Büyük bir hazineye kavuşmuş gibi armutları aldı,açtı yaka kısmını başladı göğüs kısmına stok etmeye. Sonradan öğrendim ki bu kişiler kimi kimsesi olmayan,hastanenin emektar hastalarıymış. Zararsız deli dedikleri cinsden. Bir de zincirlilerden bahsederlerdi,onlardan ürkerdim niyeyse. Dayım bizi görünce fazla büyük bir tepki vermedi,gözlerinden mutlu olduğunu sezdim.İlaç tedavisi gördüğünden tepkileri de ona göreydi. Genç bir çocuk vardı dayımdan daha genç. Sürekli oturduğu yerde sallanıyor,annem gelecek beni götürecek diyordu. Bazıları vardı sürekli yürüyordu,hapishanede volta atanlar gibi. Bazı kişiler çok gülüyor,bazıları ağlıyordu. Bir kaç tanesi bir köşeye büzülmüştü. Bazıları da sürekli aynı lafları tekrarlıyordu. Bu insanlara deli diyorlardı öyle mi? Bence dışardaki kişilerden çok da farklı değillerdi,sadece tepkilerini biraz daha net veriyorlardı. Bir de hayal meyal hatırladığım bir kare var. Diğerlerine hiç benzemeyen iki tane iri yarı adam. Bunlar sürekli sigara içiyor,kafa kafaya vemiş sohbet ediyordu. İstemeden kulak misafir oldum bir ara. Rapor gerekliymiş ona..Allah ne iş? Hiç bilemedim,bilemeyeceğim de. Aklım hiç almıyor bir türlü. Kapılar ardında guya çok düşündüğü için deli olmuş kişiler. Duvarların ve kapıların ardında deliden daha deli davranacak kadar sağlıklı olduğunu düşünen zekiler...