Koyu Karanlık

Derilmiş bir hikayenin henüz çatılmış dizeleri arasından tutulmakta olan aya derin anlamlarla bakıyordu; ellerinde ve gözlerinde açılmış dipsiz çukurlardan çok uzaklara giden gemiler geçiyordu. Asırları devirmiş ama tek teli ağarmamış bir ihtiyar yalnızlığında sokağın dibindeki çöpleri karıştıran itlerin bir zamanlar insan olduğunun şaşkınlığı sarıyordu gözlerini... Söyleyecek onlarca sözüne karşın ağzından çıkamayan bir tek kelimenin telaşıyla biraz koyu biraz da maviydi bakışları; en karanlık noktada ayyuka çıkmış korkusuyla bir Afrika yalnızlığı sarıyordu her yanını... Çok zaman susuz , her zaman aç bırakılan bedeninin gerçekte labaratuar ortamında bir deney faresinden farksız olmadığını geçen onlarca yıla rağmen şimdi anlamlandırıyordu. Peşinden koştuğu şeylerin koca bir arenada tavşan kokusuna bulanmış bir tazı kovalamacasından başka birşey olmadığını okyanusun en derin yerindeki belirsizliğe dalar gibi biraz daha farkediyordu; yaşamı koca bir yalan yumağı halinde yavaş yavaş açılıyordu önüne... Derilmiş bir hikayenin asla derli bir hikaye olamayacağını tek teli ağarmamış saçlarına bakarak yazıyordu sonu gelmiş sayfalarına...