Sonsuz Uyanış

Hazanla bütün sular damla damla köpürür Sararmış yaprakları esen rüzgar süpürür Hatıralar kalblerde ayaklanarak yürür Sonbahar son demidir geçip giden hayatın Sonuna yaklaşılır bedenle seyehatın Geçen koca bir ömür giden tendeki candır Kalplerde sönen ışık biten ilk heyecandır Yaşanan bütün hayat geçip giden tek an’dır Ağaç yanar kül olur insan ölünce toprak Ömür akıp giden su zaman dökülen yaprak Ilık bir nefes gibi kalpleri okşar hüzün Gölgeler oynar durur bebeğinde her gözün Dil susar çünkü artık anlamı kalmaz sözün İnsana kalan yalnız sonsuzluğu düşünmek Geçip giden her güne ah ederek dövünmek Yaşamak hayallerin ötesinde bir düş mü Beşinci buluttaki olmayan son görüş mü Ölüm mutlak manâya gerçeğe tam dönüş mü Sonu olan varlıkta bu sonsuz düşünceler Güneşe ulaşamaz beyinlerde geceler Zehir kusar yüzlere gecenin soğuk dili Hayatın sesi durur çalar düşünce zili Kâinat’ta sorular sıra sıra dizili Varoluşun sırrını çözmeye gerek mi var Her şeyi yapabilsek neye yarar duâ’lar Hani gök gürler birden yıldırımlar çakar ya Hani durgun akan su deli deli akar ya Hani mecnunvâri aşk yürekleri yakar ya İşte o anda başlar ötelere uzanış Hayat, uykuda rüya ölüm sonsuz uyanış.