Af Kapısı

Her zerresi bir âlem, dokunmuş kanaviçe Yoklukta varlık sırrı, gündüzden çıkar gece! Kainat kitap gibi; her satırı Hakk!.. derken; Kapadım gözlerimi, her şey; dönüp bak! derken; Senin mülkünde sana, âsi oldum suçluyum... Bozulmuş her tövbede; nefsimin mahkumuyum Zaman ihtiyarlıyor, Kur'an gençleşen rehber Varlığının dellâlı; haykırmakta Peygamber! Lakin sağır kulağım; hakikatten çok uzak... Şeytana zebûn ruhum, kalbimi kapmış tuzak Mülk senin, Mâlik sensin, üstelik Hâlik sensin En alenî olanla... en gizliyi bilensin! Seversin kullarını, afv-u saffı seversin! Duâ edin ki Bana; cevap vereyim dersin; Rahmeti engin Rabbim! fazlına sığınmışım... Açmışım ellerimi; şefaatçi gözyaşım... Gecenin seherinde; seven sevdiği ile... Hemhâl olurken bütün, bu mücrîm geldi dile! Zerrât-ı kâinatın adedince pişmanım! Eğer affeylemezsen; kime gidem Sultanım?