Benzer

Şimdi sana daha çok benziyorum baba. Yalnızım, içime kapanığım. Kimse bilmiyor içimde yıkılan evleri, kimse duymuyor avazım çıktığınca susuşumu. Herkes yüzümü görüyor, kimse içimdeki enkazı sormuyor. Bir yanım hâlâ çocuk, bir yanım çoktan yoruldu; ben kendime bile yetişemiyorum. Sitemim kimseye değil baba, insanlar duymadıkları acıya sağır kalıyorlar. Ben de sustum zamanla, anlaşılmayınca insan kendi sesinden bile utanıyor. Biriktirdim. Kırıldım. Kimseye belli etmeden biraz daha eksildim. Şimdi aynaya baktığımda seni görüyorum. Aynı suskunluk, aynı içine gömülüş, aynı “iyiyim” yalanı dudaklarımızın kenarında. Meğer insan en çok yalnız kaldığında babasına benzermiş. Şimdi sana daha çok benziyorum baba; yalnızlığımı senden, susmayı hayattan öğrendim. Ama bir şey kaldı bende sana söyleyemediğim: Baba, sen de mi böyleydin? Kimse anlamadı mı seni? Sen de geceleri herkes uyurken içinden avazın çıktığınca “Ben buradayım” diye bağırdın mı? Keşke bir kez duysaydım seni. Şimdi duyuyorum. Çünkü artık ben de senin kadar yalnızım baba.