Hani
M
0
Altın Yaprak
Yanım nefes alabildiğin tek yerdi hani,
bütün kapılar kapandığında göğsüme yaslanırdın.
“Sığınağım.” derdin;
ben o cümleyi ömrümün en ağır yemini sayıp
sana açtığım kapıları bir daha kapatmadım.
Sevgili oldum,
dizlerimde buldun baba şefkatini;
bir ağabeyinin omzuna yaslanır gibi yaslandın bazen.
Sen hangi yarandan söz ettiysen
ben oraya bir sargı oldum,
hangi korkunun içinde kaldıysan
gecenin ortasında ışığını yakan adam oldum.
Meğer insan,
bir başkasının sığınağı olurken
kendi içinde ne kadar büyük bir evsizliğe hazırlanıyormuş.
Sen bana güvenmeyi öğrettin,
ben sana inanmayı kendimden öğrendim.
Şimdi dönüp baktığımda
duvarda asılı bir resimden çok
orada sana açılmış yıllarımı görüyorum;
mutfakta hâlâ gölgen var,
bir sandalyenin geriye çekilmiş hâlinde sesin,
yarım bırakılmış bir cümlenin ucunda nefesin...
Ve soruyorum kendime:
Giderken geride bir sevgili mi bıraktın,
yoksa başını her gece yasladığın
bir evin çatısını mı söküp gittin?
Çünkü ben seni uğurlarken
bir kadının arkasından bakmadım yalnızca;
bana “evim” diyen birinin
kendi evinden çıkıp gidişini seyrettim.
Şimdi geceleri
kapının kilidine dokunmadan önce duruyorum;
dünyanın bütün yükünü sırtlanıp
bir yerlerde nefes almak için beni ararsın diye değil...
İnsan bir kez
bir başkasının sığınağı olduğunu duydu mu
kendi kapısının önünde bile
uzun süre yabancı kalıyor.
Sen gittin.
Ben kalmadım aslında.
Masada külü soğumuş bir gece,
duvarda zamanı sayan saat,
mutfakta senden kalmış o tanıdık koku...
Ve bütün ev susarken
burnumun direğini sızlatan
tek bir şey kalıyor geriye:
Masada kalan son sigaran.
Bursa ·
Bu şiiri puanla
10,0 / 10 · 1 kişi puanladı