Utandım

Gazzemde katledilen emzikli bebek! O minik yüreğini patlatarak akıttığını izlerken erkânda Kanlı yaşlarını Yemek sofrasında yeğenlerimin sorduğu sorudan utandım Koca taş yığınları arasında parçalanmış bedeninden Görünürken yanmış yüzün, elin, ayakların Aynada gördüğüm yüzden utandım Sen ey yetim kalmış Züleyha! Acı feryadın, Yanaklarından süzülen yaşların Delip yüreğimi çıkarken arş'a İnsanlığımdan Ve dört duvar arasında ki eşyalardan utandım Peygamberi ruhla Cennete koşarken sen Şahadete kalkmış parmağına dalıp Manikürlü parmaklarımdan utandım Nice nimetle donatılmışken zengin sofram Senin yalın ayak çıplaklığından, Kat kat göbeğimden utandım Acziyetimden kan çanağına dönen gözlerimin Yarılsa da girsem içine dediğim İlahi adalet yolunda sulanan kanlı, Şanlı topraktan utandım Çirkin pis yüzüyle topraklarında Tankıyla cirit atarken, Işığa kör bakan yarasa. Şeyh Şamilden, Kılıçarslan'dan, Çanakkale şehitlerinden Ve uğrunda canlarını düşünmeden feda eden Cümle şanlı şehitleri Yâd etmekten utandım Sizden helallik dilemeye yüzüm yok Filistinli bebekler! Annenin ak pak memesinde içerken şahadet şerbetini Annesinin göğsünde kızımdan utandım.