Salih

Üşüyen bir sabahın erkenin de İz bırakarak yürüyorum karın teninde Az ileride bir tane el arabası Üzerinde birkaç çalı parçası Kar eşeleyen birini görüyorum ötede Hali vahim üstü başı çok sade Ne arıyordu acaba titreten ayazda Maden mi bulmuştu yerdeki beyazda Mahzunca süzüyordu yanındaki çınarı Kurumuştu sanki sevinç pınarı Yanına gittim adım Salih dedi Hüzün akıyor titreyen sesinde Yokluğun soğuk nefesi ensesinde Dedi ki her sabah yollara düşerim erken Kırılmış dallar ararım millet uyurken Dua ederim gece hep fırtına çıksın Ağaçlarda ki çürük dallar kırılsın Bu dallarla evimde soba yakayım Aileme yüzüne utanmadan bakayım Durum bu evlat ama isyan etmem Hem Neyi değiştirir isyana gitmem Çalı arayan şu ellerim solarsa solsun Verirse de hamd, vermese de hamd olsun O,Yokta varı arıyor kar içinden Aklım duruyor bir an neden ve niçin'den Evet, sanki ilk defa üşüyordum bu kış Eritti beni, yerlere hüzünlü bakış Bulması lazım evet bulmalıydı Onun Sevinci sade bir çınar dalıydı İnleyen çınarlar da Salih'e ağlar Neden akmaz gözyaşım, gözyaşımı kim bağlar Gitti Salih'im gitti yerlere baka baka Bir dal için içli dualar çıkıyor hakka O şuan belki de bir çınar arkasında Bitmeyen fakirliğinin ebedi yasında Düşünün rüzgâr çıkacak bir dal kırılacak Ve Bu dallarla bebeler ısınacak Bu durum taşlaşmış yüreğimi eritti Gözlerim bir damla yaşı dışarı itti Adımlarım da artık kederlendi Onun hayatı kaderin tam kendi Beynimdeki fırtınalar bendeki beni yuttu Kaş Salih bu gece gülünü soğukta uyuttu Sahi bebeler nasıl ısınacak Hangi şefkat Salihleri saracak Bir Salih oldum hayatına girdim Öncesinden utanan biri idim Artık bebeler için üşüyorum Daha fazla karlara düşüyorum Kar eşeliyor morarmış ellerim Kışı eritiyor sıcacık terim O dertli hayatın vardım tadına Koşuyorum Salih'e, yardıma, imdadına Hiçbir şey yapamazsam bende çalı toplarım Yarın büyük huzura çalılarla çıkarım