Gidişin

kapıyı çalmadan gir içeri..sen gideli hep açık duruyor zaten girerken paltonu bırak vestiyere gururunu ve nefretini de öyle bıkmışçasına bakma evime evimin ve yüreğimin dağınıklığını bağışla bu ev sensizliğimin köhne yıkık viran olmuş kalesi burası benim ve baştan aşağı senin sevgilim gir bak içeri yokluğun oturuyor hala salonda sen gittin ama sensizliğin dolaşıyor odalarımda.. duvarlarım rutubetli evet, sensizliğe benimle beraber ağladı bu duvarlar solgun duruşları ondandır gölgenin izleri bile duruyor hala duvarlarımda giderken söylediğin sözler deniz tuzunda yaktı içimi kalbim kalbinle atıyor hala kapıyı kapatmadan gittin sesin duyuluyor hala koridordan sensizliğim sessizliğimin elinden tutuyor yokluğunda çetele tuttuğum not defterim bile sessiz.. sessiz duruyor kitaplar ve dolaplar yorgun bir türkü çığırıyor gençliğini yitirmiş bir sevdanın hasretiyle bak yine eskimiş tozlanmış unutulmaya yüz tutmuş şarkımızı dinliyorum uyuşamadık bu şarkının ıssız melodisinde... seni seviyormuyum ? bu cümleyi kurmak bile acı veriyor bana geçimişin buruk ıslak şiirini yazıyorum sana hayatın diliyle yılların yüzünde bıraktığı çizgilere benzeyen yollarda yürüyorum sensiz yabancısı olduğum bu hayatın ıssızlığında soluksuz koşuyorum ben senindim sevgili..sevmiştim seni çırılçıplak kadere isyan edercesine ama sen ayaz vurmuş mahsüller bıraktın gönlümün engin tarlasına geceleyin sen kokan saatlerde gidip topluyorum onları ve durdu yine zaman kollarında büyüyen çocuğun ağmasıyla seni andım yine ve bir sigara yaktım şimdi bak içki şişesinde gördüm anılarımızı bir film gibi kapalı gişe oynadı ve asık suratlı sevdalar tarafından izlendi bu eser yine ağladım yine ve yeniden umutlandım tam da kavuşuyorum tekrar derken birden ışıklar yandı ve o derin rüyadan uyandım film arası.. neden diye sorup duruyorum başka sevdalara sarılıp uyuman neden ? evimde çınlayan bu sesin sahibi nerde resimler var odamın orta yerinde nereye baksam seni görüyorum demek anlamsız bak işte. seni seviyorum derdim ama geçti artık di'li geçmiş zamanla söylüyorum kendi Türkçemle konuşmam artık seninle konuşamam ağlarım git artık sen fazla bile kaldın yüreğimde evimde de.. giderken gözlerindeki o çocuksu suçluluğu da çöpe at öyle git artık ihtiyacın yok ona ihtiyacın yok kendini afftettirmeye duvarlarıma sinen kokunu da al git sen gidince fırlatıp bir köşeye attığım yüzüğünü de artık parmaklarım acı çekmesin... geç anladım yanlızlığımmış beklediğim ve yalan sevginmiş küçümsediğim geceleri aniden uyanıp pencereye baktığım senin silüetinmiş... aynalarda izi kalan boş bakışlarını da al git inancımı, umutlarımı kıran resimlerini de.. bak son kez dinliyorum şarkımızı senfoni tadında ölüm marşı gibi son kez sigara yakıyorum ve son kez kaldırıyorum kadehimi sana bu son söyleyişim seni seviyorum cümlesini ama bağışla beni çünkü sen başkalarına ait evlerin duvarlarını süslüyosun başka kalplerde çarpıyor adın başka şarkılar adanmış sevdana başka ezgiler çalıyor git artık bu seni son uğurlayışım bu son kez bakışım ardından yetmezmi sence de bir kez yediğim bu kazık ? sus ve git bu sana son el sallayışım ve asla geri gelme demekki içimdeki bu boşluk tekrar gelip ağlayışımı dinlemediğin içinmiş demekki buymuş yalan dünyada tek gerçekliğin ! asla geri gelme kanımda bıraktığın zehrini içerken intihar edişimi izleme sen yoksun artık yüreğimde ve evimde de.. ben seni tarihe gömdüm ve benim için sen öldün kaybedilecekler bitti atık bitti eski sevdamızın eskimiş şarkısı paylaşılacak şeyler de kalmadı. var olanlar için zamanında ağlamadık yok olanlar için mi ağlayacağız ? git ve geri asla gelme bu sondu artık ve sonlar paylaşılmaz...