Sessizlik

Sessizlik sardı yine dört bir yanımı, Kuşlar birkaç saatliğine unuttular sevda şarkısını. Asık suratlı pencereler kapandı sokaklara karşı Taşların arasından süzülen sular bile sessiz. Rüzgâr ıslık çalmıyor artık eskisi gibi, Akşamın karanlığına boyandı kelimeler. Sessizlik gittikçe arttı evimde de, Zaman kaydı gitti ellerimden; Denizin üzerinde süzülen bir martı gibi Her saniye vuruşta titrer oldu bedenim, Sen mi varsın solgun duvarda ? Yoksa sadece bir düş mü bu kurdukça ezberlediğim? Sessizlik gibisin durgun sularda, Yürekler bir iken bedenler ayrı şimdi Düşler fırtınası yaşıyorum gecenin sessizliğinde Karanlık üstüne çektikçe kapkara yorganı; Gitarın tellerinde hüzünlendiriyorum yorgun sevdamızı. Sessiz bir şarkı söylüyorum içimden ruhumun sesiyle Sessizlik seni andırıyor bana nedense, Ben "benim olamayan seni" arıyorum. Gecelere sürgü çekmiş sessizliğin sabahları unuttum. Derdin ya hep " ölmek daha kolaydır sevmekten" diye, Sensizliği öğretmeden giderken söyledin bunu Neden diye sormadın sessizliğe olan hayranlığımı tutkumu, Sessizlik bir küçük sevdaydı benim için, Bundan katlandım yaşamaya ölümü çoktan unuttum