Sessizlik 1

Bu yazılanları; mutlu insanlar okumasın Onlar tanışmasınlar mutsuzlukla Keyiflerine baksınlar Gülsünler eğlensinler Ama; Ama sen oku bunu Oku! Çünkü sen varsın burada Bense; Yokum! Sen hiç bir şehrin insanın üstüne yürüdüğüne şahit oldun mu? Yerimde duruyorum ve inan bana İstanbul geliyor üstüme üstüme.... Kımıldayamıyorum bile, orda öylece kala kalıyorum Sadece sessiz bir çığlık atıyorum içimden ve sonra karşı geliyorum İstanbul'un tüm kirlenmişliğine, soğuğuna ve acımasızlığına inat yürüyorum Seslerse midye kabuğu gibi içimden geliyor Duymak için kulak vermen gerek Ve her sesi tek tek soyman gerek kalbinle Ruhunu benimle birlikte bir şişeye koy. İçinde hüzün ve hasrette olsun At artık beni denizin en karanlık yerine En doğrusu budur belki de Ve atarken o şişeye son kez bir daha bak! Sevinçler, gülüşler, ayrılıklar hepsi içinde Şimdi karanlıklar beklesin beni parantez içinde Ağlamıyorum artık; Hadi sende durma öyle At beni artık İstanbul'a�. Artık mutlusun Ne şişe kaldı elinde nede mavi bir gökyüzü Kalan tek şeyse kocaman bir hiç Gerçi sen onu da elinde tutamazsın Düşürüp kırarsın bir çocuk gibi ellerinde Bense karanlıklar içinde seni izliyorum Yalnızlığımı üstüme örttüm UYUYORUM