İhtiyar

Bir adam... Çocukluğundan aklında kalan Yediği dayaklar Kara lastikli, yırtık çoraplı ayaklar Ortaokul Lise dönemi Yaşadığı yegane aklar Çocukken koca bir dünyası vardı İçinde binlerce hülyası Büyük düşünürdü Yarınlara ait büyük umutları vardı Gün gelir Ona da gün doğardı Güneş ona da gülümser Kader ona da gülerdi. "Ben şey olacağım" derdi "işe yarayan bir şey! " O büyüdü... Dünyası küçüldü Hayalleri kanser oldu Umutları öldü Şimdi elinde... İçi boş Mutsuz Umutsuz Mini bir dünya var. Kim mi bu adam? Ben! Yirmi altısında ihtiyar... 31. 01. 1998 - Ankara