Ay Yanığı

/vuslatın şakağında fesleğenler ağlar ay yanığı hüzünler zaptedince umudun ervahını / gecenin göğsünü emerken firkat güncesi iflah olmaz kafiyeler doğurdu ömrüm önce kelebekler firar etti şehrimden sonra avazım çıktığı kadar sustum korkularımın başucuna astım tavan arası düşlerimi titriyor kuytularımdaki gölgeler avurtlarımda mühürlü gülümseyişler sunağı tut ki tut ki kırdım bacağını şeytanın! nihavent mırıldanmalarım meylettikçe geceye sırtımı sıvazlıyor yağız bozkır türküsü ruhumun tersanelerinde düşlerimin rayları sökük yarınım kan ter içinde yalnızlığıma tüneyen pusulasız sızılar tetiğini çekiyor serkeş özlemlerin nabzımın kesik çizgilerine yol haritası eşlik ediyor birazdan şaftı kaymış bir güç gösterisini imha edecek rabıta yapan yıldızlar! yarım kalan her katremin kıyısında can kesiği yaralarımın çığlığı ekili sessiz olun! ruhumun koyaklarında barınan son umudu da süpürecek kirpiklerim hüznün bağ bozumu nârâlarında mülteci gülüşlerime kızıl şafaklar yağdı şimdi ıslıkların rüzgarsız ninnisinde kaldı s/aklım ey göğsüne gök olduğum! var git gidebildiğin denizin kızıl sahrasına ki atlasımın tenine terimi sürebileyim…