Enkaz Bakışlı Çocuk

Gülüşüne gece sığınan çocuk Saçlarını anacığın okşamalıydı Ayaza kesmiş rüzgar değil Yüreğini hüzün tırmalayan çocuk Gözlerine şefkatle baban bakmalıydı Şişelerin dibine sığınan bir sarhoş değil Nefesinde zehiri ağırlayan çocuk Ciğerlerine dolan çocukluğunun saf kokusu olmalıydı Köprü altlarında büyüttüğün kimsesizlik değil Gözlerinde umudu öldüren çocuk Düşlerine mavinin sıcaklığı sığınmalıydı Gölgelerin göbeğinde barınan griler değil Minik avuçlarını aç çocuk Önce benim sonra insanlığın utancını yolluyorum Kocaman yüreğinden enkaz bakışlı gözlerinden özürdilerim