Dedim Ya Safım

Kendime Sone El Bağlayıp Aşka Ağlarım Gece gözlerini kapayınca gözlerin başlar sen gözlerini kapayınca zifiri karanlıklar uğultular yağar göklerden, alev-ateş ırmaklar içini çeker bir çocuk, bir şarkı çıldırır dudaklarda ben kapanıp içime yarama taş basarım kötülüklere bile pusarım aşka el bağlayıp susarım ne zaman seher yelleri esse uzaklardan yüreğime papatya işlemeleri örülür tel tel ışıklardan mor ötesi tünellerden sevdalar çağırır beni bir ateş olup sarıp sarmalar gönül coğrafyamı dedim ya safım bana kötülük edeni bile bağışlarım bu yüzden doğru yalan her söze kanarım aşka el bağlayıp küllerimde yanarım her ayrılığın terkisinde bir aşk taşıdım hayata her aşkın terkisinde bin özlem yaşadım düşlerimi denedim ırmaklarla, gözlerimi denedim unutulmuş istasyonlarda bir başıma kaldım, ağlarım dedim ya safım doğrulara akar pınarım bukelamun gibi rengim yok bu yüzden çabuk kanarım aşka el bağlayıp ağlarım can çekişir dudağımda kelebek ölüleri nerde kötülük görsem söner yıldızları gözlerimin kör olurum ey ömrüm, ey gençliğim, ey sevdiğim kimsesiz bir çocuğun yüreğine çizip resimlerimi kayıp mezarlara gömdüm bu yüzden yüzüme siper ettiğim gülüşlerimi ve acılarımı sevdalı bir kuşun kanadına bağlayıp el açıp aşka ağlarım üzülürüm bir zalimin bile boynu bükükse ve kırıksa kanadı bir kuşun kırılır kanadım kolum acılara düşer yolum dedim ya safım acırım herkese boynunu bükse bir çocuk dayanamam oturup ağlarım gücüm yetmiyor artık karşılamayı yalanları ve yeniden yaşamayı ikiyüzlü aşkları, ihanetleri bir çöl akşamında yarım kaldı ömrüm yarım kaldı düşlerim ey deyip susarım hey deyip pusarım ve ağlarım ardından aşka el bağlayıp sende el bağlayıp ağla ben yüreğimi uzak iklimlerde yitirdim ağlamayı öğrendim ardından sisler ve sanrılar kaldı elimde acılar ve ihanetler dönüp bakamam geriye anla sorma nerde kaldı hayallerim kim açtı bu kahrolası çukurları yüreğimde hangi iklimin kederinde kayboldum Şimdi dünyanın bütün yalnızlıklarına gözlerim yağıyor dönüp bakamam geriye anla aşka ve acıya el bağlayıp ağla dedim ya safım her yalan söze kanarım kim ne derse inanırım bu yüzden olmadı dünyada yerim herkesi kendim gibi sanırım hep aldanırım dedim ya safım aldatır bir çocuk bile beni kim ne derse inanırım ben Kazım oğlu Nuri Can kendi yüreğimin içine saklanıp kendi hülyamda yaşarım herkesi severim düşmanımda olsa bağışlarım dedim ya safım bir çocuk bile aldatır beni kim ne derse inanırım 17/11/88/ Nijmegen