İmlası Yitik Nida

/şiir! sıra sende giydir üzerime sırra kadem basan hüznün entarisini/ yaşamın enkazına battı yüreğim ruhumun amber kokulu tenhasında kan çiçeği açtı bir tutam geldi kuşlar heybeleriyle göğün alnına sitem işlediler ben… kaf dağının eteklerinde hüzn_ü diyarı tuvalime nakşederken kıyılarıma vurdu efkar yumağını saran sancım oysa ne akacak ne de susacak mecalim var zaman akıyor sonsuzluğa tel tel çekil yolumdan aşk_ı muamma ruhumun son limanı ışığının doğurduğu imlası yitik nida ! kasım ayazı dokunuyor benliğimin dar odalarına yarı kırık duygular çalakalem ellerimde güvenmiyorum rüzgârın bahar toplayan esişine ruhumdan sağdığı umudu hükümsüzlüğün kuytusuna savuruyor tek tek hüznün ardına saklanan gülüşler onarır mı yaralarımı ah ölüm heybetli ışığınla kafa tutuyorsun bedenimin çelimsiz duruşuna hıçkırığım akıyor göğün duvarlarından güneşin sarı saçları hüznümü t/arıyor ve bir umut öyküsü bitiyor şiirin finalinde sessizlik artık…