Biz Gülleri Hep İncittik-

. . . . uçuyorum yorgun rüzgarın eteklerinde çalıyorken çanları ölümün korkum yağıyorken boğuyorum yüksek topuklu günahları bu yüzden mi böylesine yorgunum inceden gül kokuları tenimde kanı akıyor sessiz sarıldığından bu yana dikene -dilsiz- hiç kimse oralı olmuyor hiç kimse hissetmiyor -biz gülleri hep incittik- en bilinmez yerlerim ağrıyor suyunu topluyor bu şehrin gözlerim kurak olacak alevi sağacak bulutlarından bu yaz biliyorum kuduruyor içimdeki şeytan sarıldıkça üzünçler bana ötmenin sırası mıydı kuşlar ıslak ayakla ölmenin serseri polen kadar göçebeyim çoğu zaman sıkıntı da veriyorum öykünüyorsam arıya bir sebebi var elbet geleceğe dair tek şey biriktiremiyorum bir karınca sürüsü akarken uykumdan şehre abanıyor göz suyum sendeliyor köşe başlarına ellerim sendeliyor ömrüm avuç avuç düş yiyorum tenimde çizdiğim onca şeyin burukluğu var biliyorum biliyorum şaşırmıyorum artık asmada nasıl asılırsa üzüm öylesine asılıyorum bağbozumu dedikleri şey işte işte öyle bozuldukça şiir akıyorum