Pür-melâl

Birazdan çıkıp gideceksin şu kapıdan Bir nihavent duyacaksın gidişine özel Sokak aralarından... Belki de bir inilti; kalbimin sensizliğe bakan aralığından Birazdan dallar sonbahara duracak Birazdan yollar son yolcusunu uğurlayacak gözüyaşlı Sen yine umursamaz, sen yine gururlu Benimse kalemim hep yalnızlık dolu Gömerim başımı kitapların arasına Kalırım bıraktığın yerde Yine kederli, yine korkulu Birazdan gölgen düşer eşiğe Sonra bir çift semazen olur yüreğim Beyaz bir kundak açar kanlı beşiğe Kangren olur yüküm ayaküstü Ağırlaşır buhranım, içime garip bir korku siner İlişir göğüs kafesime ateşten mermiler Gör ki bu kuyu senin içindir Bu yağız atlı heyecan sana Birazdan çıkıp gidersin, Cinnetim olur umursamaz halin Ve sökülür bahçe kapılarım birer birer Dikilir karşıma pür melal hayalin... Ben bu ayrılığı emanet sayarım yine Direnmek yaşamak içinse Sararım sineme sımsıkı Büyütürüm gönlümce...