Ölümüne Ölümü Arzulayacaksın

Bildiğim tek şey var O da hayatın anlamsız Katıksız, tuzsuz olduğu Ayrılırken birtanem O gün pervasızca arşınladım Hiç gitmediğim, hiç bilmediğim sokakları Ağladım….ağladım…ağladım Zorladım kendimi tutmak istedim…kendimi…tutamadım Birileri sanki sıkıyordu Ağla diyordu …gözyaşı bulutlarım ağla Ağladım …hiç ağlamadığım kadar Saklamak istedim gözyaşlarımı Kimseler görmesin diye Kimseler anlamasın diye Ellerimle kapatmak istedim…ama Gözyaşı bendim….hüzün bendim Kendimi kendimden saklayamazdımki İşte o anlarda isyan ettim Aşka…kadere…namussuz dünyaya Yakıp yıkmak istedim buraları Bir bilsen bu şehrin gürültüsünde Etrafımdaki onca kalabalıkta Sensiz sessizdi Sensiz sakindi bu şehir Hayalin, anılarından başka Etrafımda kimseler yoktu Sessizlik ve yalnızlık Hiç bu kadar insafsızca çökmemişti omuzlarıma Ya zaman … Ya hayat Sanki geçmiyordu zaman Hayat bu kadar acımasızmıydı Artık suskunluklar diyarındayım Hiç bu kadar uzun susmamıştım Kendime bu kadar uzun küsmemiştim Lanet olası desemde Kahrolası desemde İstemeden anımsadım anıları İlk karşılaşmamızı hatırlıyorumda Varmıydı? Dünya alfabelerinde güzelliğini tarif edecek bir kelime Anlatamazdım seni sana Hece hece ezberledim Sevda adına ne kadar şiir varsa Seni görünce, ellerini tutunca Her defasında dilim tutulurdu Kuramazdım doğru dürüst bir cümle Geceleri uyumaz…uyuyamazdım İçim içime sığmazdı seni düşünmekten Ellerim başım altında yataktayken Odamın penceresinden Yıldızları seyre dalardım Seni anlatırdım onlara saatlerce Öve öve bitiremezdim seni Gün batımını izlerdik evimizin balkonunundan Dilek tutardık aşka dair Yemin etmiştik…ayrılmayacağız diye Ve….ve dilim varmıyor söylemeye ‘’ansızın çekip gittin’’hiç sebepsiz…nedensiz ‘’unut’’demişsin bıraktığın notta Ne kadarda kolay söylemişsin Nefes alıp vermek gibi kolay Giderken beni braksaydın Sevgimi neden çaldın Giderken bıraksaydın gerçek kimliğimi Ya…hayatıma neden girdin Bana bunu neden yaptın Oysa bilemezdim Zıt kavramlarmış benim için Gerçek ve yalan Saf olan zaafımdan istifade ettin Sen zenginmişsin yalanlarla Ben fakirmişim gerçeklerden körmüşüm..aptalmışım hani aşkın gözü kördür derler ya.. kaplamış gözümü renkli efsunlu bir perde şimdi ise yürürken bu yabancı sokaklarda üşüyen..soğuk bedenimle içime sindirmeye çalışıyorum attığın kazığın acısını kan ağlayan bu gönlümün taa derinliklerinden offf çekmenin ferahlığını yaşıyorum bu saatte belki uykudasın belki başkasının kollarında nerden bileceksin.. beraber gezdiğimiz bu sokakalar tanımıyor…anlamıyor beni buluştuğumuz sokaklar bana yabancı..yabancı olmuş her şey bana onlar bile arkadan vurur yakar kavurur içimi tabiî ki nerden bileceksin..nerden analacaksın hissetmezsin…duyamazsın…..bilemezsin çileyi….acıyı ben yaşıyorum sen nerden bileceksin senden geriye bana bıraktığın hayalin ve anıların kaldı bu aşktan payıma düşen biliyorum uzaklardasın, beni duyamazsın belki kulakların çınlar diye bu denli efkarlı haykırıyorum sana al benden bıraktığın bu namussuz soysuz izi silinmiyor kalbimden şimdi gurur duy eserinle beni unutmamış unutamamış diye korkma aldırmayacağım istemeyeceğim sevgimi senden ağlayacağım kaderimmiş diyerek bilemedinki birtanem iyi bir senaryo yazmışsın dram dolu aşk filmimizin başrol oyuncukları vardı ama figüranları yoktu iyi oyucuydun ama izleyicisi yoktu zaman gelecek sende bir gün hayatın işgaline uğrayacaksın yaşadıkların..yaptığın insafsızlıklar eskiden ahtırladığın bir film gibi gözünün önünden geçecek utanacaksın hani veripte tutmadığın sözlerin varya yağlı bir urgan gibi geçecek boynuna korkacaksın..ağlayacaksın ileri gidişin olmayacak geriye dönüşünde çünkü senaryosunu iyi bildiğin oyunların cehennem alevi gibi yakacak seni beni armaya cesaretin olmayacak titreyerek ‘’alo’’ diyerek ‘’benim’’ diyeceksin ve ben eski ben olmayacağım telefonda eski sesim olmayacak yürüdüğün yollarda her kum….her çakıl taşında…her kaldırımda beni çiğnediğini zannederek ürpereceksin…korkacaksın…ağlayacaksın hayalim çıldırtacak seni boğulacaksın nefes alıp verirken pişmanlık çanları çalacak ÖLÜMÜNE ÖLÜMÜ ARZULAYACAKSIN