Kuytunun Kelâmı

kuytuya sinen sayfaların nefesi sorgular, kılıç keskinliğindeki kelâmı evimin sonsuz sessizliği, acımasız zehre döner gizli odaların idamıyla, sınırsız zaman dar gömleğin sol cebine sıkışır sırrın renksiz suretine kilitlenir, düşüyle buluşan karanlık haykırışlar yansır çerçeveden taşan resme dökülen kırıklar batarken parmaklara izler kırmızı mühre yayılır için sızlar parmak izlerine sığdırdıkların, dağılır yabana değen bakışların, acıtır yarının büyüsüne bağladıkların, boğar bir adım beklersin, çark tersine döner ve sarılırsın kendi yalnızlığına ...// bir an... buğunun arkasına gizlenen huzmeler süzülür s/özün fısıltısıyla... ayna çoğaltırken ışığı kapılar dışa açılır kelâm keser kağıdın dokusunu zehir akarak kilide varılır...