Bütün Işıkları Yak

ölüm yakarken aksini kendi aynasında sen kabına sığmayan bir yürek taşıdın avuçlarında tekin değildi... fırtına borandı Aralık delikanlı bir ay doğardı geçtiğin şehirlere silip süpürürdü yapışıp kirlenmiş ne varsa sana göre değildi terkedişler gittiğin gün doğurmuştun aşkı ilkel çağlardan kalma vahşi düşler yalayıp geçerdi alnın şakını rüzgar okşardı ellerini göğüs kafesinde bir çılgın tay dörtnala koşardın derin soluklarla içine çekerdin gökyüzünü deniz olurdun hırçın mı hırçın eski bir efsane gibi aşıp çağları gelmiştin şimdi beklenen günün damla damla suretini döküyor toprağa yağmur hangi Tanrı'nın günahı bu kan bu çığlık hangi arlanmaz İblis'in suçu geçmişini savurmuş ihtiyar dünya eflatun sayfalarda puslu tarih sunmuş soframıza artıklarını analar acı büyütüyor rahminde kan içinde, nar içinde yanıyor cenin türküler yakıyor susuz, ölü bir embriyon kurmadığı hayallerinde söylesin dinlesin diye yarının çocukları son yağmurları bekliyor toprak sunmak için bereketini sofralara son ışıklarını biriktiriyor güneş ve "büyük insanlık" son taşlarını örüyor sabrın bütün ışıkları yak! ... patladı patlayacak pimi çekilmiş umut patladı patlayacak artık kabına sığmayan yürek...