Simurg ( Zümrüdü Anka )

kuşların kralı bir yudum gökyüzü ver bana her yer karanlık gözlerim kapanıyor ve bir Tanrı'nın kulu yok sokaklarda bomboşum ne ellerimde bir damla yağmur ne başımda ılık bir güneş kuşlar uçmuş gitmiş bulutlar dağılmış yer gök bomboş çok yücelerde kalma düşlere dalma sana şiirler yazıyorum ak kağıt, kör kalem ayrılık zor iş vesselam ölüler geçiyor alnımın ortasından yara yara kafa tasımı bu yürek bir avuç çakıl taşı değil göğsümün içinde yüzümse sadece bana benziyor artık sabaha kadar aya bakacağım gözlerinin şavkına gün doğana dek oturup sana bakacağım ve saklımda tutacağım yüzünü akşamın atlıları gelip gelip karanlığa çarpıyor bir mum yak, ısıt içimi böyle hüzüne boğma geceyi hadi elimi tut çocukluğuma götür beni usumda koskoca bir şehir hiç bir denizin üstüne öyle yakışmaz martılar İstanbul boş kalmasın kucağın sevda yüklü bulutlar taşı başının üstünde hüzün demekse eğer uzaklık benim adım sonbahar aklım fikrim sevmekte ölüm karla gelecek biliyorum kokla çiçekleri Simurg bahara kalmaz bu yeşil bu sarı, bu kırmızı bu turuncu susku ben Mayıslar gördüm kırlarda gelincik ölüleri masal sayfalarından çıkmış kötü adamlar eli kanlı katiller sonra çıldırasıya tutunduğum kavga şimdi bana mısın demiyor acılar yüreğimde taş eritiyorum akça buğday gibi zeytin yüklü bir dal gibiyim aşka, barışa susamış dünya allı morlu çiçekler gibi insan yüzleri ve çocuklar elleri pembe pembe dünyanın bütün çocukları şarkı mı söylüyorlar Simurg kulaklarım çınlıyor...