Yağmur Şiir Yazıyordu

yağmur şiir yazıyordu Ren üstüne yapış yapış ıslanıyordu alnı kirli yüzler yüreğini kendi ayaklarıyla ezenlerin katran kara ter kusan tenlerinden irin dökülüyordu aşınmış ellerine kof bakışlı çürük alınlarıyla bir zamanlar Munzur çağlayan Toros'lar kokan gözler haraç mezat,üç kuruş hesap her yana saçılmış riyalarını satışa çıkarıyordu sokak aralarında inadına o terasta içtiğimiz kahveye kırk yıl hatır biçmedik biz ama biliriz ki kenetlenmişti dost yüzümüzde bir çift yürek şimdi hüzün kasırgası kan damlayan yüreğin toplasak parçalarını tuza bandırıp acılarını içsek geçilmemiş ıssızlar gibi baykuşlara mesken olan bağrımızın en yangın yeri susku çığları düşürür us'umuza vadilerimizde bulanık seller köpürür mavi balıklarını boğar ırmaklarımız şimdi yaralarımızı közle dağlasak her damlası hicran olur dizelerin bilirim can şimdi sürgünlüğümüzü taşımaz künyemiz vurgun yemiş bir yunus gibi dibe vursak da sesimizi etimize diken gibi batıra batıra susmayı da biliriz hadi kaldır başını yukarı kaldır ki o kalenin burcundaki bakır şovalye görsün gözlerinde Munzur gözelerini...