Zulmün Kara Yüzü

zulmün yüzü karadır yüreklim nar çiçeği yaşamak kardeşlik ölüm karanfil, ölüm gelinciktir gel yükümüzü katırlara yükeleyelim birikip birikip yola düşenlerin yürüdüğü yamaçlar bilir en çok dişlerinden kan sızan vampirler de bilir bedir bedir ay doğacak o günleri sen de bil dilimin suskusu al gözüm senin olsun bak ufukta parlayan kırmızı alev küllendirilmiş ateş kor demler sabır mı bu, kin mi bu tarih bu soykırım, bu katliam bunca yalan-dolan bir avuç gözyaşı bir buket düş seni ayakta tutan karanlıklarına sığındığın o tinsellik gözgöze gelemediğin kendin kadar uzak sana ve bir o kadar da yalan paylaşarak yeraltı ve yerüstünü parçalayarak bu çatlak gökyüzünü şimşeği ve yağmuru dahi sürüp pazara sata sata memleketin etini sütünü sokak sokak, dağ dere kurt sürüleri allı morlu şehirler ve şehir ışıkları adımıza dileniyor el kapılarında el uşaklarında kefenlerine sığmayacak torbalar için ne zaman elele tutuşsak kan dökerler aramıza ne zaman toplasak sesimizi eşkiya geçer adımız kayıtlara her dağdan esen meşe yelinin kurşunlu duvar diplerine yıkılan güneşin ve susması, susturulması yoksulluğun ve postallar altında çiğnenen ülke çocuklarının altın tepsilerde efendilere sunulan başların soran olmaz ederini, hesabı sorulur bizden adımıza dileniyorlar el kapılarında adımıza bu masa altı dilencileri sidik yarışıyla cirit atan bu garip mahluklar tank paletleriyle kanatarak toprağın bağrını fidan fidan biçip geçerler de ırmak ırmak akar direncin coşkusu dayan kardeşim dayan bu kardeşlik türküsü kan bağımız bizim çözül ey dilimin suskusu içime sığmayan çığlığım benim suyunu alan ham çelik gibi yarını işleyelim...