İnziva Yolculukların Sitemsiz Vedaları
M Mert Metin
0
Altın Yaprak
efkarı gölgesine çarpmış
kasketi dağlarına yan bakmış bir akşamdı
herkes dağılmış bekçiler de adımızı sokak lambalarına yazmıştı
esmer bir sevda dokunuyordu sakallarından süzülen şiirlerine
ve sen 'asi ve mavi' desen de toprağa düşen cemrelere
kimseler ilişmezdi
duvarlara vuran o hoyrat eflatun kederine
gecikmiş seferlerin yorgun yağmurlar telaşı
omuzlarına tabutlar gömen hüznün çapkın delikanlısı
kayıp yıldızlara uçurtmalar salan
gökyüzünün en hırçın ve en bıçkın usturası
eşkıyası koyağında vurulmuş
geçitleri kolluklarla tutulmuş
yaprakları dallarına kırılmış bir sonbahardı…
o yalçın yamaçlardan süzülen pınarlar çok uzaktı
çok
sarp kayalıkların bağrına düşen gülüşlerin
kent ihtilallerinde bir sürgün
ve köküne küsmüş kiraz ağaçları kadar tenhaydı
bildiriler urgan döşer
gazetelerin mürekkebi infaz kokardı
ve mum ateşiyle yakılan fermanlar
her nasılsa mührünü
hep geçtiğin caddelere dağıtırdı…
devrilip giden katarların
yağması ölümlerle sınanan haritaların
ve uçurumlara öyküler salan bakışların
hep cebinde saklı
yitik bir aşkı anlatırdı…
sırlar suskun
cesetler saklı
mezarlıklar ısırgan tüten anılardı…
kendine kanayan körfezlerin keskin kasırgası koynunda
yarılırdı göğsünde o inziva yolculukların sitemsiz vedaları
bir dalga bile batırabilirdi seni
gece yeli açıldığın sularda
kolların kürek tetik tutmasa
karanlık karabasan puştlara…
sen ki yenik serüvenlerin sitemsiz munzur bileği
hangi kavga ve hangi sevda…
durup da uslandırır şimdi seni
bu kaçıncı geçilmiş sınır boyu
kaçıncı istanbul hederi
şimdi ne yana dönsek
yakamızdadır yine ömrümüzün rengi…
'sizler acılar içinde bırakıp giderken bizi
elleriniz titrekti
gözleriniz çirkefti
o iftira dolu dünyalara değiştiniz bizi
bu yüzden buruktuk
bu yüzden kimi zaman sustuk
bu yüzden kimi zaman konuşmayı unuttuk
ve sizler ısrarla beklediniz
çiçekler soldu desinler
rüzgarlar dindi desinler
bir tek bunlara iznimiz yoktu
ve hüznümüzü o yaşlı kemancılar
çok eski bir şarkıymış gibi çaldılar
çok eski bir şarkı gibi'…
derdi belasına sarmış
kirpiğine kan batmış bir tan ağrısıydı…
yıldızları
kaldırımları
bekçileri bekletmedik
çünkü onlar da
en az
bizim kadar yalnızdı
ve artık kapımız çalınmıştı
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş