Marifetli Sevgilim

An gelir yeni ayrılıklar tomurcuklanır ayışığında dilinin zehri damarlarımda dolaşır şimdi hiç yoktan güzel ayrılıklar sipariş etme benden ki hiçbir ayrılık güzel değildir yaşanan başlıbaşına bir heyelan yüreğinden bir parça toprak kopar çölleşirsin gözyaşlarınla vurma beni sırtımdan ki ancak bir gözyaşın öldürebilir beni çünkü gülüşüne oynadım tüm bahisleri tasım tarağım da senin olsun taşınırken hayatından giderayak daha da yoksullaştırma beni tüm bu yürek sancıları ağustos üşümeleri damıtılmış hüzün damlaları senin eserin yetim kalan umutların ve düşük yapan hayallerin sebebi sensin marifet sahibisin, bilirim hayatımın yankesicisi en iyi sen çalabilirsin bir aşkın gülüşlerini en iyi sen sökersin yıldızları gökyüzünden ve en iyi sen anlarsın günahlarına beyazlar giydirip gelin gibi başgöz etmekten dalgıçlığın yoktur amma bir bakışta çözebilirsin kalbimin enginliğini ruhumun zenginliğini yüzölçümünü yüreğimin söyle benim yaşayan tek pişmanlığım var mı daha zulanda hünerlerin o kadar ustaca yokettin ki herşeyi ilk defa bir ayrılığın hüzünsüzlüğündeyim şimdi söylenen tüm güzel sözler tedavülden kalktı yaşanan güzel anlar kireçli çukurlara gömüldü ne dile dolanan son bir söz ne ayakları zorlayan adımlar kaldı buharlaştırıyorum seni hayatımdan kendinle getirdiğin herşeyi sana katarak ve can çekişen bir aşkın son sözlerini vasiyet niyetine şiire imge yaparak gidiyorum çarparak yüzsüzlüğüne kapımı bensizliğin karasularındasın artık seninle paylaşabilecegim tek şey bu hayatta sadece atmosferdeki hava